۱. هواخواری یا کرایبینگ (Cribbing)
در این رفتار، اسب دندان‌های پیشین خود را روی لبه یا جسمی ثابت قرار می‌دهد، گردن را خم می‌کند و با انقباض عضلات گردن، صدای مشخصی ایجاد می‌کند. ساییدگی دندان‌های پیشین و برجسته‌تر شدن عضلات گردن نیز ممکن است مشاهده شود. نگهداری طولانی‌مدت در اصطبل، دسترسی ناکافی به علوفه و برخی جیره‌های پرکنسانتره از عوامل مرتبط با این رفتار هستند. کرایبینگ ممکن است با افزایش خطر بعضی مشکلات گوارشی، از جمله کولیک، همراه باشد.
۲. بافیدن (Weaving)
بافیدن رفتاری تکراری است که در آن اسب سر و گردن خود را از یک طرف به طرف دیگر حرکت می‌دهد و وزن بدن را پی‌درپی بین اندام‌ها جابه‌جا می‌کند. این رفتار ممکن است با بلند کردن مکرر پاها و حرکت در جلوی باکس همراه باشد. محدودیت حرکتی، استرس و شرایط نامناسب نگهداری می‌توانند در بروز یا تشدید آن نقش داشته باشند.
رفتارهای تکراری و بی‌قراری اسب
۳. راه رفتن مداوم در باکس (Stall Walking)
در این حالت، اسب به‌طور تکراری در داخل باکس قدم می‌زند یا مسیر مشخصی را رفت‌وبرگشت می‌کند و ممکن است بی‌قرار به نظر برسد. محدودیت حرکت آزاد، کمبود تعامل اجتماعی و یکنواختی محیط می‌توانند با این رفتار ارتباط داشته باشند. فراهم کردن فرصت حرکت، دسترسی مناسب به چراگاه و تعامل اجتماعی ایمن ممکن است به کاهش آن کمک کند.
۴. پنجه زدن (Pawing)
پنجه زدن شامل ضربه‌های مکرر سم به زمین یا خراشیدن بستر است. این رفتار ممکن است هنگام انتظار برای غذا، ناکامی یا استرس بیشتر شود. اگر به‌صورت مکرر ادامه پیدا کند، احتمال آسیب به سم، کف باکس یا بستر وجود دارد. بااین‌حال، پنجه زدن ناگهانی یا همراه با بی‌قراری و علائم گوارشی می‌تواند نشانه درد، از جمله کولیک، باشد و نباید صرفاً یک مشکل رفتاری تلقی شود.
نکته مهم: اگر پنجه زدن ناگهان شروع شود و با غلت زدن، عرق کردن، بی‌اشتهایی یا نگاه کردن مکرر به شکم همراه باشد، احتمال کولیک مطرح است و باید فوراً با دامپزشک تماس گرفت.
۵. جویدن چوب (Wood Chewing)
در این رفتار، اسب نرده‌ها، درهای باکس یا دیگر وسایل چوبی را می‌جود و ممکن است آثار دندان روی آن‌ها باقی بگذارد. آسیب به تجهیزات و حصارها از پیامدهای احتمالی این رفتار است. کمبود فرصت چرا و جویدن علوفه، محدودیت حرکتی و شرایط محیطی نامناسب می‌توانند در بروز آن نقش داشته باشند. بررسی جیره غذایی و افزایش دسترسی ایمن به علوفه از اقدامات قابل‌بررسی هستند.
۶. خودآزاری (Self-mutilation)
خودآزاری به رفتارهایی گفته می‌شود که اسب با گاز گرفتن پاها، سینه یا پهلو و گاهی لگد زدن به بدن خود به آن آسیب می‌رساند. تکرار این رفتار ممکن است باعث ایجاد زخم و آسیب بافتی شود. درد، مشکلات پزشکی، استرس یا شرایط نامناسب نگهداری می‌توانند از عوامل احتمالی باشند؛ بنابراین، پیش از نسبت دادن رفتار به یک اختلال رفتاری، بررسی دامپزشکی ضروری است.
توجه: تنبیه کردن اسب برای متوقف کردن این رفتارها راهکار مناسبی نیست. بررسی سلامت جسمی، جیره غذایی، میزان تحرک، فرصت چرا و تعامل اجتماعی می‌تواند به شناسایی عوامل زمینه‌ای کمک کند. در صورت شروع ناگهانی رفتار، شدت گرفتن آن یا ایجاد زخم، ارزیابی دامپزشکی ضروری است.